Birkaç saaten beri çocuk, annemi isterim ,diye tuturmaktan vazgeçmişti, ama karnını doyurur doyurmaz, nedeni hayatta kalabilmenin basit fakat acil ihtiyacının yol açtığı bencil katiliktan kurtur kurtulmaz annesinin yokluğunun yeniden aklina geleceğine kuşku yok.
Zaman filozoflarının icadı değildir. Zaman geçtikçe birlikte yaşarken ve genetik değişimler olurken, vicdanımızı giderek damarlarımızda dolaşan kanın rengine ve gözyaşlarimizin tuzuna buladık, bu da yetmiyormuş gibi,gözlerimizi içimizi gören birer aynaya dönüşürdük ,sonuçta gözlerimiz,ağzımızla inkar etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi