Kışın ortasında açan umudun adı nergis,
Ayazı yarıp gelen ince bir inat gibi.
Toprak donmuş sanılırken bir çiçek var ki hâlâ baharı hatırlar.
Soğuğa rağmen boynunu eğmez,
Sessizce öğretir beklemeyi.
Çünkü bazı çiçekler
En çok kar varken inanır güneşe.
Ve bir hilal gibi doğar aldırış etmeden geceye.