“Bazı şiirler okunmaz; insanın içine yerleşir. Göğe Bakma Durağı tam olarak böyle bir şiir.”
Göğe Bakma Durağı, yalnızca bir şiir kitabı değil; insanın içindeki yorgunluğu, sevgiyi ve kaçma isteğini sessizce anlatan bir durak gibi. Turgut Uyar’ın dili bazen çok sade, bazen karmaşık ama her zaman insanın içine dokunan bir samimiyet taşıyor.
Bu kitapta aşk büyük cümlelerle anlatılmıyor. Daha çok geceye bakarken hissedilen bir eksiklik, bir omuza yaslanma isteği ya da birlikte susabilmenin huzuru gibi… Şiirler bağırmıyor; fısıldıyor. Ve belki de bu yüzden daha derin hissediliyor.
Kitabın en etkileyici yanı şu:
Turgut Uyar, sıradan bir anı bile şiire dönüştürebiliyor.
Bir gökyüzü, bir sokak, bir sessizlik… Hepsi insanın içinde uzun süre kalan duygulara dönüşüyor.
Göğe Bakma Durağı, hızlı okunacak bir kitap değil.
Bazı dizelerde durmak, hatta yalnızca bir cümleyi tekrar tekrar düşünmek istiyorsun.
Çünkü kitap bitince geriye yalnızca şiirler kalmıyor;
bir gece hissi, bir özlem ve gökyüzüne bakma isteği kalıyor.