Mazide kalan şiirlerim ne kadar da aciz ve zor durumda olduğumu gösterir bana. Oysa ki tüm o kederi, üzüntüyü ben yaratıyormuşum da tüm sorunların "sorunlusu" benmişim de haberim yokmuş.
Şimdi çok iyiyim, bitirdim tüm o melankoliyi..
Kendimi o derin kuyuya atıp birinin çıkarmasını beklemektense, kendi tırnaklarımla kazıya kazıya çıkıyorum kuyunun duvarlarını,
Gökyüzünü görmem an meselesi...