Heyhat! Nefretle omuz silken,köylülerle konuşmayı iyi bildiğini söyleyen (Pavel Petroviç'le tartışırken nasıl da övünmüştü), kendine güvenen Bazarov, köylülerin gözünde yine de bir çeşit soytarıdan farklı olmadığını tahmin bile edemezdi.
Sevdiği varlığın gözlerinde bu gözyaşlarını görmemiş bir kimse, yeryüzünde bir insanın minnettarlıktan ve utançtan eli ayağı kesilircesine mutlu olabileceğini bilemez.