Savaş Kırcan
@Savy
Umut işçisi ve iflah olmaz bir iyimser.
Şu anda okuduğu kitap
“SİYAH LÂLE”~Alexandre Dumas
17. Yüzyılda Hollanda Altın Çağı’nda yaşanan Lâle Çılgınlığı’na (Tulipomania) ithafen yazılmış bir eser; insanların bir lâle soğanı uğruna servetler feda ettiği bir dönem. Lâle soğanlarına olan bu aşırı talebin fiyatları görülmemiş seviyelere fırlatması ve ardından piyasanın aniden çökmesiyle sonuçlanan tarihteki ilk belgelenmiş ekonomik spekülatif balon zamanında geçiyor bu hikâye..
Hollanda tarihinin bu en çalkantılı yıllarında çiçek yetiştiriciliğiyle uğraşan Doktor Cornelius von Baarle’nın en büyük amacı, Haarlem Çiçekçilik Cemiyeti’nin açtığı yarışmada genetik açıdan üretimi zor olan en güzel Siyah Lâle’yi yetiştirmektir. Fakat kıskanç komşusu İsaac Boxtel’ın iftirası sonucunda işlemediği bir suçtan ötürü ömür boyu hapse mahkûm olur, idamdan kıl payı kurtulur. Ama hep umutludur, çünkü yanında getirdiği lâle soğanlarıyla ekeceği büyük hayalleri vardır. Tek güvendiği üç soğanı ve biricik Rosa’sı.
Bu romanda iyilik timsali Rosa’nın karşısında kıskançlığıyla, iki yüzlülüğüyle ve aç gözlülüğüyle nam salmış Boxtel karşımıza çıkar. Kendisi de lâle yetiştiricisi ama en iyi Siyah Lâle’yi yetiştiremez, bu yüzden kin ve nefret silsilesi başlar. Cornelis’e tuzaklar kurar, onun peşinden sürgüne gider, ardında her şeyi bırakarak. Tek gayesi Siyah Lâle’yi çalıp 100 bin Florinlik büyük ödülün sahibi olmak. İstediğine kavuşur mu? Öyle bir sonu var ki hikâyenin, mucize dedikleri bu olsa gerek, umudu, insanın hayallerini ulaşma gücünü ve adalet arayışını çok güzel anlatmış. En savunmasız, en çaresiz anı da öyle güzel tasvir etmiş ki yazar, son ana kadar merakla okudum..
Geneline bakacak olursak, Lâle üzerinden de çok şey öğreniyoruz aslında; başta sabretmeyi, vazgeçmemeyi, umudu ve aşkı. Kitapta en güzel kısımlardan biri, Cornelis’in lâlelere olan sevgisi ile Rosa’ya olan aşkını
Savaş Kırcan
Kitap okumayı sevdirmek için yazılmış bir kitap sanki...
Reklam
..ben sadece senden değil, senin olduğun yerlerden de nefret ediyorum.
Savaş Kırcan
Devamı da var....
1000Kitab'ın o meşhur ana sayfası değil, sanki bir ego panayırı. İnsanlar, on binlerce kişiyi takibe alıyor, geri dönerlerse dükkan benim mantığıyla dijital esnaflık yapıyorlar. Derdi kitap, edebiyat ya da bir fikrin peşinden gitmek değil, tek derdi o profilindeki takipçi sayısını bir borsa endeksi gibi yukarı taşımak. Takipçi kasmayı entelektüel başarı sanan bu tayfa, platformu edebiyat mecrasından çıkarıp bildiğin bir pazar yerine çevirdi. En absürt olanı da o beğeni çeteleri. Yazılan metin üç sayfa sürse bile, daha ilk cümleyi okumadan beğeni butonuna çöken bir kitle var. Neden? Çünkü biliyor ki o beğenirse, karşı taraf da onun boş içeriğini beğenecek. Karşılıklı bir sen beni ağırla, ben seni ağırlayayım tiyatrosu dönüyor. Sonra bu yöntemle 500 600 beğeni alınca, birdenbire omuzları dikleşiyor, bakışları değişiyor; sanırsın ki Nobel Edebiyat Ödülü 'nü buna vermişler maşallah. "Beni bu kadar kişi onaylıyorsa en derin, en bilgili benim" :D özgüveniyle etrafa tepeden bakmaya başlıyorlar. Oysa o beğenilerin içinde ne bir fikir var ne de bir idrak. Tamamen algoritmik bir kurnazlık ve popülarite açlığından ibaret her şey. Kitaplar, bu insanların elinde sadece üzerine basıp yükselecekleri birer basamak haline gelmiş. Okuduğu eserin ağırlığı altında ezilmesi gerekirken, o eserin sırtına binip takipçi sayısıyla hava atan bu sahtelik, gerçekten can sıkıcı. Entelektüelliği nicelikle, yani rakamlarla ölçebileceğini sanan bir zihniyetin ; ne kitaba, ne yazara, ne de kendine zerre saygısı yoktur. Kendi kurdukları o yankı odasında, birbirlerini alkışlayarak dev aynasında görmeye devam edebilirler ama dışarıdan bakınca sadece komik görünüyorlar.
Savaş Kırcan
Bu popülarite ve etkileşim budalalığından, ne yazık ki bu platform da nasibini alıyor...
