“Soğuk mermerde uyuyanların gördüğü rüyalar da kuş tüyü yastıklarda uyuyanlarınki kadar güzelken nasıl kaybedebilirim adalete olan inancımı?” diye sorar Halil Cibran.
Sabit bir hayat aramaktadır insan;korkuların ,acıların olmadığı ve risklerin bulunmadığı.Heyecanlı geçişleri engelleyerek tehlikeleri aklınca yok etmek ister. Oysa yok ettiği şey kendi varlığıdır,kendisidir.
İnsanın üzülmeye de ,musibete de ,yadırganmaya da, incinmeye de ,hayal kırıklığına da ihtiyacı vardır. İnsanın hatırlanmaya ihtiyacı olduğu kadar unutmaya da ihtiyacı vardır. İnsanın sevmeye ihtiyacı olduğu kadar nefret etmeye de ,yükselmeye ihtiyacı olduğu kadar düşmeye de ,varlık sahibi olmaya ihtiyaç duyduğu kadar yoksunluğa da ihtiyacı vardır.