Kitabı o kadar çok sevdim ki anlatamam. Yazar gerçekten çok akıcı bir şekilde yazmış. Kitap gerçek bir hayat hikayesi ve çok duygulu bir kitap. Kitabın sonlarına doğru çok ağladım. O gözü yaşlı annenin hastaneye gelip gelip kızını ziyaret etmesi ve Sadako'nun aklında hep ölme korkusu olması beni çok duygulandırdı. Bu kitabı herkese tavsiye ederim. Gittikçe kitapların beni içine çektiğini fark ediyorum ve buda beni çok mutlu ediyor. Kitaplar benim en ama en iyi dostum...
Bu kitabın kapağını açar açmaz hop diye içine atladım. Enrico,Precossi,Garrone,Stardi gibi bir çok çocuğun yaşadığı hüzün,korku,sevinç dolu anlarını okuya okuya doyamadım.Bu çocukların yaşadıklarını daha rahat okumak için boydan boya bir camın önüne anneannemin ve annemin yaptıkları büyük minderlerini aldım ve birde battaniye alıp oraya sıcacık ve rahat bir yer yaptım. Son olarak yumuşacık yastıklarda alıp arkama aldım ve okumaya koyuldum. Okurken ağladım,güldüm, sevindim bazı yerlerde içim burkuldu. Kendimi o çocukların yerine koydum,Derken bir anda gözüm rüzgar sayesinde yavaş yavaş yukarı çıkan poşete daldı gözüm, ama sonra yoldan çok hızlı gelen bir araba o poşeti aldı kaybetti. Öyle güzel güzel seyrediyordum tâki o araba gelene kadar.Daha sonra tekrar okumaya başladım üzgün bir yüzle.İşte böyle yine harika bir kitap daha bitirdim.Her kitap bana bir şeyler katıyor, bütün duygularımı kitaplarda yaşıyorum,kitaplar beni yavaş yavaş ortaya çıkarıyor. Daha çok kitapların dünyasına gitmek dileğiyle.
