Seda birgülen
@Sdkmn
80 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Güney Koreli yazar Bora Chung’un karanlık, tuhaf ve yer yer rahatsız edici öykülerinden oluşan bir derleme. Kitap tek bir olay örgüsüne değil, farklı hikâyelere açılan bir “tekinsiz kapılar koridoru” gibi.
Gündelik hayatın içinden çıkan ama hızla kabusa dönüşen hikâyeler anlatılıyor. Lanetli nesneler, intikam alan varlıklar, insan ilişkilerindeki çürüme ve kapitalizmin yarattığı baskılar sık sık karşımıza çıkıyor. Bir hikâyede lanetli bir tavşan heykeli kuşaktan kuşağa felaket taşırken, bir diğerinde insan arzuları grotesk ve neredeyse beden korkusuna varan şekillere bürünüyor. Masalsı gibi başlayıp mideye oturan bir gerçeklikle biten hikâyeler bunlar.Okurken daimi bir tedirginlik ve şimdi ne korkunç birşey geliyor duygusu.
Bu kitap “korku”yu yavaş yavaş sinir uçlarına işleyen bir sızı gibi kullanıyor. Okurken “garip” hissi hiç gitmiyor.
Merak duygusu hep canlı tutulmuş ancak gerilimin tatlı yanı yerine baskın olan duygu “rahatsız edici “
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Andre Alexis’in bu romanında iki tanrı, yani Hermes ve Apollo, bir iddiaya girer:“Eğer hayvanlara insan bilinci verilirse, mutlu olabilirler mi?”Bu sorunun cevabını test etmek için bir grup köpeğe insan zekâsı ve dili verilir.Sonrası… beklenen bir “sevimli deney” değil, oldukça sert ve düşündürücü bir hikâye.
Kitap, dışarıdan bakınca bir “fantastik fikir” gibi eğlenceli başlıyor ama kısa sürede insan doğasına ayna tutan bir hale dönüşüyor.
Köpekler üzerinden aslında şu sorular soruluyor:•
*Bilinç arttıkça mutluluk azalır mı?
*Özgürlük mü daha ağır, yoksa cehalet mi daha hafif?
*Toplum kurmak doğamız mı, yoksa bir zorunluluk mu?
Bana en çarpıcı gelen tarafı şu oldu :Köpekler insanlaştıkça… daha “iyi” olmuyorlar.Tam tersine, güç, korku, hiyerarşi ve çatışma ortaya çıkıyor.
Bu hikâyedeki köpekler aslında biziz gibi geldi bana…Hem felsefi hem yer yer sert, hatta rahatsız edici bazı sahne ve dialoglar var .
Köpekler insan bilinci kazandıktan sonra konuşmayı öğreniyorlar.
Ama hepsi aynı yolu seçmiyor.
Bazıları dili kullanarak dünyayı anlamaya çalışırken, bazıları bundan kaçınıyor.
Hatta zamanla kendi dillerini oluşturanlar bile oluyor.
Dil sadece iletişim değil, aynı zamanda gerçekliği kurma biçimi demek istenmiş gibi geldi bana .
Ve herkes aynı gerçeği paylaşmak zorunda değil.
Başta eşit gibi görünen köpekler, çok kısa sürede bir düzen kuruyor.
Liderler çıkıyor, itaat edenler oluşuyor, dışlananlar beliriyor ve hatta öldürülenler oluyor…
Çatırdayan Kafatasları, Roger Van de Velde’nin kendi hayatından izler taşıyan, sarsıcı ama bir o kadar da sade bir anlatıma sahip bir kitap.
Her bölümde başka bir akıl hastanesi sakininin hikayesini anlatırken , “akıl sağlığı” dediğimiz şeyin ne kadar kırılgan olduğunu yüzümüze çarpıyor. Akıl hastanesindeki insanların dünyasını anlatırken onları “öteki” gibi göstermiyor; tam tersine, okurken insan kendine şu soruyu soruyor: “Gerçekten kim daha aklı başında?”
Dili oldukça basit ve doğrudan. Süslü anlatımlar yok ama tam da bu yüzden etkisi daha güçlü. Yer yer karanlık, yer yer ironik bir tonu var. Okuması kolay ama hissettirdikleri ağır.
Bu kitap, insan zihninin ince bir cam gibi olduğunu ve bazen en küçük darbede bile çatlayabileceğini sessizce ama sert bir şekilde anlatıyor.
Ben sevdim ,kolay bir okuma arayanlara tavsiye ederim .
