Çocuk; sabaha, eve, günlük yaşama sahip çıkmaya çalışıyordu.
İçi; pişmanlıklar, şaşkınlıklar, hayıflanmalar, kızgınlıklar, onarılamayacağı açıkça belli kırgınlıklarla dolu bir dünyadan bakardı.
Anlat desen anlatamaz, yüreğinin çok uzak bir köşesinde duyduğu sızıyı da anlatamayacağı gibi.
Yüreklerindeki ağırlık öyle ağır ki, zorla yürüyorlar sanki.