İvan İlyiç’i en çok yaralayan yalandı. Nedense herkesçe kabul gören bu yalana göre yalnızca bir hastalık söz konusuydu, öyle ölümcül bir durum yoktu ortada; hasta sakin bir şekilde tedavisini sürdürürse her şey harika olacaktı. Oysa o, ne yapılırsa yapılsın hiç de harika bir şey olmayacağını, tam tersine bu yolda yapılacak her şeyin ona daha büyük acılar çektirmekten ve ölümünü yaklaştırmaktan başka bir işe yaramayacağını biliyordu.
Oynamayı devam ettirmesi için elinde hala kredisi bulunabilen kumarbazların aksine, depresifler için oyunun bir tekrarı daha olamaz. Depresife göre kayıpla birlikte oyun bitmiştir ve -kendisine göre- herşeyini kaybetmiştir.