“Babam bahçıvandı. Şimdi bir bahçe.”
Bahçıvan ve Ölüm, babanın yokluğunun insanın içindeki en sessiz yere nasıl oturduğunu anlatan bir metin. Bahçesine ömrünü vermiş bir babanın toprağa
”İnsan her gün biraz daha öğreniyor; bazen bir kitaptan, bazen bir hatadan, bazen de hiç beklemediği bir sessizlikten. Asıl mesele öğrenmek değil, öğrendiğin şeyle değişebilmektir.”
Gün Eksilmesin Penceremden
Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan ölümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.
Ve gönül Tanrısına der ki:
Pervam yok verdiğin elemden;
Her mihnet kabulüm, yeter ki
Gün eksilmesin penceremden!
Cahit Sıtkı Tarancı