Kazanç ve çıkar tutkusunun her zaman çirkin olup olmadığı apayrı bir sorun.
(...)
Başkalarının önünde ezilip büzülmeden, gönlünün dilediği gibi davranmaktan daha güzel bir şey yoktur. Hem insan ne diye kendi kendini aldatsın ki? Boş kafalılara özgü yersiz bir çaba bu.
Babasına duyduğu özlemle sarmalanmış,hem babasına hayran olmak isteyen hem de ona benzemekten çok korkan küçük bir çocuğun,bir o kadar çelişkilerle dolu,bir o kadar da duygulu dünyası, yanındayken babasına hasret kalışı ancak böyle bir naiflikle ifade edilebilirdi. Okurken zaman zaman ağladığım,zaman zaman o küçücük çocuğu sarıp; "Korkma ben seni sevebilirim." demek istediğim anlar oldu.
Kafka'nın duygu yüklü anlatımları,kendini ifade ediş şekli her zaman etkileyicidir ama bu kitabı, bilemiyorum etkisinden uzun bir süre çıkamayacağım.