Ruslar neden yürüyorlar Berline
@Sedefcim
Tüm varlığım benim, karanlık bir ayettir.
instagram:@kolektifpsiko
Şu anda okuduğu kitaplar
Benim ölümümle hiçbir şey eksilmeyecek. Yokluğum duyulmayacak. Geride hiçbir boşluk bırakmıyacağım. Metrolar yine işleyecek, lokantalar dolup taşacak, kafalar küçük kaygılar peşinde yorulup düşecek. Ben dünyanın dışına çıktım ama dünya yine de ağzınadek dolu kaldı. Tıpkı bir yumurta gibi. Aranan, vazgeçilemeyen biri olmak isterdim. Bir şey, ya da bir kimse için.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Tutumsal ve toplumsal bir eşitlik olmadıkça siyasal eşitlik boş bir kuruntu olacaktır...
İşte bunu, 1793 Devrimi’nin büyük kahramanları olan Danton, Robespierre, Saint-Just hiç anlamadılar.
Onlar yalnızca siyasal özgürlük ve eşitlik istiyorlardı, tutumsal ve toplumsal değil. İşte bu yüzdendir ki, onların kurduğu eşitlik ve özgürlük, halk üstüne kentsoylular yönetiminin yeni temellerini getirip oturttu.
Bu çelişkiyi, devrimci formüllerinin üçüncü öğesi olarak kardeşliği koyarak örteceklerini sandılar. Bu da yine kuruntu oldu! Sorarım size sömürenle sömürülen ezenle ezilen arasında kardeşlik olur mu? Nasıl! Ben kalkayım size bütün bir gün ter döktüreyim ve acı vereyim.
Akşam, sizin terinizin ve acınızın ürününü elime aldığımda, size, ancak yaşayabilesiniz ve ertesi gün yine benim için ter döküp acı çekesiniz diye tutup bir parçacık bir şey veriyorum. Akşamleyin de size «Kucaklaşalım, biz kardeşiz!» diyorum.
Özgürlük, Eşitlik, Kardeşlik. Ama hangi eşitlik? Yasa önünde eşitlik, siyasal haklarda eşitlik, vatandaşların eşitliği, insanların eşitliği değil. Çünkü Devlet insanları hiç tanımıyor. Devlet ancak vatandaşları tanıyor. Devlet için insan ancak siyasal haklarını kullandığı sürece var...
Güç işler altında, yoksullukla, açlıkla ezilen insan, toplumsal olarak aşağılanmış, tutumsal olarak sömürülmüş, ezilmiş insan, acı çeken insan Devlet için yoktur. Devlet insanın acılarından ve toplumsal ve tutumsal köleliğinden habersizdir, kuruntudan ibaret olan siyasal özgürlüğünün dış görünüşü ardına gizlenmiş olan köleliğinden habersizdir. İşte bundandır ki siyasal eşitlik toplumsal eşitlik değildir.
Rica ederim varlıklı olmayı aklına koymuş olan bir soyluyu toplumculuğa yöneltin, soylu olmaya can atan bir kentsoyluyu toplumcu olmaya yöneltin, ya da bütün gücüyle kentsoylu olmaya çabalayan bir işçiyi toplumculuğa yöneltin!
Hiçbir akıl, hiçbir söyleşi bu bahtsızların değişmesini sağlamayacaktır. Onları yenmek için bir tek yol vardır, bu da olgudur. Bütün yönetimleriyle, bütün sömürücülükleriyle, ayrıcalı durumların ve olanağın ortadan kaldırılmasıdır. Yeryüzünde eşitsizlik üstüne kurulmuş her şeyi süpürerek, onları, mutluluklarını eşitlik ve da yanışmada aramaya zorlayacak olan toplumsal devrimdir.