Louis Aragon Cemile için "dünyanın en güzel aşk hikayesi" ifadesini kullanır. Bu ifade beni ve eminim ki birçok kişiyi de epeyce beklentiye sokmuştur. En güzel mi bilemem ama en sade olduğu kesin. Ben olayların Cemile'nin ya da Danyar'ın ağzından yazılmamasının aksine 3. bir kişi tarafından anlatılmasını beğendim. Fakat tek beğenmediğim bir türlü olaya girilmemesi. Zaten 70 sayfa olan bir kitap yaklaşık 60 sayfa bir şeyler olmasını bekliyorsunuz, tamam yazarın dili, betimlemeleri, anlatımı şahane ve akıcı ama hadi artık ne olacak demekten yoruldum. Son sayfalara gelindiğinde ise pat diye olay sonuçlanıyor. Okuduğuma pişman değilim hatta bu kitabı 10 yıl sonra bile tekrar okumak o zamanki ruh halimle, yeni yaşımla , otuzlu yaşların olgunluğuyla tekrar okumak isteyeceğimden eminim. Şimdilik hoşça kalın Cemile ve Danyar.