"...Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında
öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim.
Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın
başından başlayabilirim."
"...ben öyle bilirim ki yaşamak
berrak bir gökte çocuklar için savaşmaktır
çünkü biz savaşmasak
anamın giydiği pazen
sofrada böldüğümüz somun
yani ıscacık benekleri çocukluğumun
cılk yaralar hâlinde
yayılırlar toprağa
etlerimiz kokar
gökyüzünü korkutur"
Okurken dert sahibi olduğum bir kitaptı. Karakoç belli ki iç çekerek yazmış bazı satırlarını. Belli ki canını sıkan mevzular vardı ve bunları paylaştık, hemfikir olduk, güldük ve durup düşündük. Allah cc iki cihanda da razı olsun. Bakış açım, düşünme biçimim fazlasıyla değişti.