Boş yere hayatımızın farklı olmasını diliyor, kendimizi başkalarıyla ve kendimizin farklı versiyonlarıyla karşılaştırıp duruyoruz ama gerçekte çoğu hayat bir yere kadar iyi ve bir yere kadar kötü.
Mutluluğu içine çekmek, çekmek, çekmek istiyordu. Nefesini tutma pahasına beklemeyi kurdu. Bekledi… Tekrar bekledi…Yine bekledi… Bütün hasretlikleri, bütün ayrılıkları içinden atasıya kadar bekledi.