Sen elinde kapağı kartondan kitap, ben elimde okuyamadığım gazete, sorardım: "Kahramanı ben olsam beni sever miydin?" "Saçmalama!" (Saçmalaaa) Gecenin acımasız sessizliği diye yazardı okuduğun kitaplar, sessizliğin acımasızlığı nedir bilirdim.
Nerden ilham alıyoruz?
Aşk için 'keşke' diyen şairlerin ektiği tohumlar bunlar.
Tabî ki ağlayıp durmak!
Tabî ki sızlanıp kelimeler içinde kaybolmak!
Umut ile ümit arasına sıkışmış insanlarız biz.
Ve yine sen
İki kelam etsek de ruhumu inceltsem
"Tevekkeli, arada bir dünyaya bir başkasının gözlerinden bakabilmeyi bilmek gerek, demişler. Asıl o zaman dünyanın ve insanların esrarını kavramaya başlarmış insan."
.
.
.
"Demek insan iyice bunayınca, yalnızca kendi geçmişini ve yazılarını inkâr etmekle kalmıyor, başkalarını da kendisiymiş gibi hatırlıyor..."