Sefa becerikli
@Sefabecerikli
dizlerim kalbime yakın
Yatağımın boş kenarı çöktü.
Bense hala yataktan çıkmamak için bir neden arıyorum.
Dizlerim kalbime yakın.
Dizleri kalbinde uyuyanların, sessiz iş çekişlerini nerde görsem tanırım.
Hiçbir yere ait değilim.
Bir tek yatağıma inandım.
Bir tek yüz üstü.
Bir tek sırt üstü adımlarım.
Hayatla ara sıra baş ederken,
kendimle baş etmeyi hiç başaramadım.
Yorgun dilsiz yastıkların,
tüyleri yolunmuş kuşlarıyım.
Üşürsem, üstümü ört.
Kalbim soğukta kalınca,
ruhum çok ağrıyor.
_Kemal Hamamcıoğlu
Reklam
Cep Telefonları??
"Kilometrelerce uzanan bu kablolar bizi birleştirmek için mi yoksa ayırmak için mi? Kimse dışarı çıkmıyor. Cep telefonları, bizi hep birbirimize bağlayacağını vaat ederek, Dünya'yı işgal etmiş durumda. Mesaj çekmek ise: En güzel dillerden birinin sözcük dağarcığını ilkel, sınırlı ve kısık kelimelere indirgeyen, 10 tuşlu bir sistem."
Olmamalı da. Onlar hala "Anne,Baba"
Kocası ölen kadına dul, ailesi ölen çocuğa yetim denir. Fakat çocuğu ölen aile için bir kelime yok. Olmamalı da.
KadınSağlık
Yani psikolojik sorunu hiçbir meslek örtmeye yetmezken, biz birilerine güvenmeye zorladık onu. Doğduğunda anne-babaya güven; okulda öğretmene, hastalandığında doktora, evlendiğinde kocana... Hep uğraştık; dudaklarını sıkıca kapayıp inanmamaya zorladık kendimizi ta ki o tabanca, kurşunu özgür bırakıncaya dek... Zaten hep o anda gelir akıl başa, onu anlamadım dersin. Yokuş aşağı yuvarlanır ruhun kaybettiğinin peşinden koşmaya başlarsın. Pankartlar yenilenir, bir isim daha eklenir yitirilenlerin yanına. Yine ve yeniden başlar eylemler, tam da kaldığı yerden. Köşe yazıları sıralanır, haberlerde üç gün art arda çıkarsın, ölümün tartışılır, tecavüze kurban gidişinle ilgili sosyal paylaşım alanlarında fotoğrafların dolaşır boy boy, poz poz ve sonra unutulursun! Tecavüze uğramış olmak ayıp(!) bir şeymiş gibi kimseye söylemezsin; söylesen dahi inandırmaya çalıştığın kişilerle uğraşırken bulursun kendini. Çünkü adı batası dünyada kadın olmak, yok sayılmak anlamına gelir. Yaşadığın acıları bile usûlüne uygun saklamak zorunda kalırsın. Bu hayat, seni bir ardiye olarak görür ve kendini kemirinceye kadar o seni rahat bırakmaz. Bir gün o kararı verirsin. Kulakları sağır olmuş kişilere bağırıp çağırırken seni duymadıklarını fark ettiğinde yaparsın bunu.
Bir intihara karar vermek her zaman iç bunaltıcı diye düşünmezsin. Yaşın, ideallerin umurunda bile değildir. Çekersin tetiği. Tecavüzü kadının etine bağlayanların zihninde hiçbir şey iken, medyanın gündelik ritüeli olursun.
Giderken o son nabız atışında, “susmayın!” dediğin halde her gece ışıkları kapatılan holde tek başına kalırsın.
Çiçek kokuları ile çocukluğun ardından ağlar ve yıkılır zeminden sarsılan odan.
Reklam