Sahi neydi çocuk olmak,neydi neşe ile umarsızca oynamak...
Ben on iki yaşımdayken unutmuştum çocuk olmayı,o ay ışığının aydınlatmasına rağmen karanlık olan o geceyi; rutubet kokusu tenime işleyen ruhumu çaldıkları o odayı bir türlü zihnimden silemiyordum belki de silmek istemiyordum bir gün hesabını sormak için "neden!?"demek için...
Ben Elif karanlığın içinde ince bir sızı ile mum ışığı arayan kız çocuğu,gözleri önünde annesi katledilen annesinin kanının kokusu hâlâ burnunu sızlatan acı haykırışları kulaklarında halen yankılanan kadın...
♣️
•Hilal Demir•
(Kitap:Karanlık)