Selyx
@Selax
3 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Ben ettim siz etmeyin!1000Kitap
𝙂𝙪̈𝙫𝙚𝙣, 𝙨𝙚𝙫𝙜𝙞𝙣𝙞𝙣 𝙪̈𝙯𝙚𝙧𝙞𝙣𝙚 𝙙𝙚𝙫𝙧𝙞𝙡𝙞𝙣𝙘𝙚 𝙤𝙧𝙩𝙖𝙙𝙖𝙠𝙞 𝙗𝙖𝙜̆ 𝙗𝙞𝙧 𝙝𝙖𝙡𝙖𝙩 𝙜𝙞𝙗𝙞 𝙠𝙤𝙥𝙖𝙧𝙢ı𝙨̧.
Herkese selamm. Bu gün işkence çeke çeke okuduğum bir kitap incelemesi ile geldim. Sevdiğim yönleri yokmuydu elbette vardı. Ama sevmediğim yönlerini daha çokdu. Kısaca konusu anlatmam gerekirse bir lise kurgusu. Ana karakterlerimiz Nida ve Mustafa Alp, onların lise aşkların ve sonradan olanlarını okuyoruz.
Nedense bu kitaba büyük beklentilerle başlamıştım. Hem yaz kurgusu hem eğlenceli hemde lisede geçtiği için. Bana o yıllarımı hatırlatır -yani lise yıllarını- diye düşündüm. Maalesef öyle olmadı.
Öncelikle sevdiğim şeylerden başlayayım. Kitabı okumak eğlenceliydi. Bazı yerleri çıkarsak keyif alarak okudum. Bazı yerlerde beni aşırı güldürdü. Bence rs'ye girdiysenizde kolaylıkla çıkarır. Zaten kitabın çoğu texting şeklinde. Yani mesajlaşmalardan ibaret.
Şimdi sevmediğim şeylere geçelim.
Kitabın dili aşırı kötüydü. Kitabı çıldıra çıldıra okudum. Çünkü dili ergence yazılmıştı. Açıkçası bu kadar kötü anlatım ve yazım dili beklemiyordum. Kitabı okurken ergenlik krizine gireceğim diye çok korktum. Üstüne zaten dili ergence olduğu için küfür vardı. Bolca var diyemem ama her 5 sayfadan bir oluyordu tahminen. Karakterlerimiz her cümlenin sonuna anası satayım, lan ve başka argo kelimeler koyuyordu. Ve bunu daha çok kız karakter yapıyordu. Neyse buna aşırı sinir oldum.
Anlatım dili aşırı kötüydü. Bunu size nasıl anlatacağımı bilmiyorum, daha iyi anlamanız için sizin okumanız lazım ama anlata bildiğim kadar anlatacağım. Mesela Nida şöyle diyor: "Akşam yemeğini yedikten sonra uyudum. Yarın kalkıp okula gitdim." Bu cümleden sonra ise şöyle yazıyor. "Ne bekliyorsunuz uzun uzun anlatmamı mı? Böylede direkt sabaha ışınlandık."
ANLADINIZMI?? Yani okyucuya kitap okuduğunu her dakika hatırlatıyor. Okurla
Selyx
Bu tür kitaplardan güzel bir anlatım beklemek hata bence. Yarısı WhatsApp mesajlaşmalarından oluşan bir "kitap" yani.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bir Kitap Değil, Bir Ruh Hâli·320 syf.·Duygu ve Düşünce
10/10
Beğendi
·2025 128. kitabı
Selam. 
Damla N. Archeron bu ülkede harcanıyor.
Unutulmuş Büyüler ve Terk Edilmiş Öyküler’i bitirdim. Ne desem az kalacak gibi hissediyorum. Bu bir kitap değildi sadece; bir geçit gibiydi bir ruh hâli, bir çağrı, bir yankı. Damla’nın kaleminden çıkan her öykü yüreğime dokundu. Bazılarında gözlerim doldu, bazılarında suskun kaldım; ama hepsi bir iz bıraktı bende.
Damla’nın bu ülkede harcandığını düşünmeden edemiyorum. Başka bir dilde, başka bir coğrafyada yazsa, eminim adını dünya ezberlerdi. Ama biz, onun kelimeleriyle büyülenenler, onun burada olmasından büyük bir şansla söz etmeliyiz. Çünkü bu ülkenin böyle bir kitaba gerçekten ihtiyacı vardı.
Anlamlandıramadığım yerler oldu mu? Evet. Ama bazı öykülerin tam da bu yüzden büyülü olduğunu düşündüm. Zaten her detayı çözülebilir olsaydı, büyü olmazdı. Post-it’lerden sayfaların rengi görünmüyor artık, her yeri çizdim. Bu benim için: “Hissettiğimi susturmadan okumanın.” kitabı oldu.
Öyküler arasında favori seçmek cüret olurdu ama galiba Yeminkıran’a bağlandım ben. Ve evet, Taksus Cadısı ile Gezgin Büyücü bana “ 
Gümüş Yürek 1 ”ten Eira ve Nos’u (<3) anımsattı. Ama sadece onlar değil. Her öyküde tanıdığım bir şey, bir benlik kırıntısı, geçmişten yankılanan bir his buldum.
Damla bu işi yapıyor. Hem de nasıl yapıyor! Her satırda bir emek, her hikâyede ince işlenmiş ayrıntılar var. Bu kitap eşi benzeri olmayan bir şey. Daha ilk adını duyduğumda, onun Damla’dan okuyacağım favorim olacağını hissetmiştim. Ama şimdi, okuduğum tüm kitaplar arasında Tolkien eserlerinin yanına koyduğum bir yere yükseldi. Bu büyük bir şey. Çünkü Tolkien’a laf edilirse bende ne saygı ne merhamet kalır. Ve şimdi yanına bir kitap daha var: Unutulmuş Büyüler. Bu kitapları neden sevmez ki insan? Mümkün değil gibi geliyor ve eğer mümkün olduğunu görürsem susmam
Damla N. Archeron bu ülkede harcanıyor.
Unutulmuş Büyüler ve Terk Edilmiş Öyküler’i bitirdim. Ne desem az kalacak gibi hissediyorum. Bu bir kitap değildi sadece; bir geçit gibiydi bir ruh hâli, bir çağrı, bir yankı. Damla’nın kaleminden çıkan her öykü yüreğime dokundu. Bazılarında gözlerim doldu, bazılarında suskun kaldım; ama hepsi bir iz bıraktı bende.
Damla’nın bu ülkede harcandığını düşünmeden edemiyorum. Başka bir dilde, başka bir coğrafyada yazsa, eminim adını dünya ezberlerdi. Ama biz, onun kelimeleriyle büyülenenler, onun burada olmasından büyük bir şansla söz etmeliyiz. Çünkü bu ülkenin böyle bir kitaba gerçekten ihtiyacı vardı.
Anlamlandıramadığım yerler oldu mu? Evet. Ama bazı öykülerin tam da bu yüzden büyülü olduğunu düşündüm. Zaten her detayı çözülebilir olsaydı, büyü olmazdı. Post-it’lerden sayfaların rengi görünmüyor artık, her yeri çizdim. Bu benim için: “Hissettiğimi susturmadan okumanın.” kitabı oldu.
Öyküler arasında favori seçmek cüret olurdu ama galiba Yeminkıran’a bağlandım ben. Ve evet, Taksus Cadısı ile Gezgin Büyücü bana “ Gümüş Yürek 1 ”ten Eira ve Nos’u (<3) anımsattı. Ama sadece onlar değil. Her öyküde tanıdığım bir şey, bir benlik kırıntısı, geçmişten yankılanan bir his buldum.
Damla bu işi yapıyor. Hem de nasıl yapıyor! Her satırda bir emek, her hikâyede ince işlenmiş ayrıntılar var. Bu kitap eşi benzeri olmayan bir şey. Daha ilk adını duyduğumda, onun Damla’dan okuyacağım favorim olacağını hissetmiştim. Ama şimdi, okuduğum tüm kitaplar arasında Tolkien eserlerinin yanına koyduğum bir yere yükseldi. Bu büyük bir şey. Çünkü Tolkien’a laf edilirse bende ne saygı ne merhamet kalır. Ve şimdi yanına bir kitap daha var: Unutulmuş Büyüler. Bu kitapları neden sevmez ki insan? Mümkün değil gibi geliyor ve eğer mümkün olduğunu görürsem susmamSelyx
Sırf bu incelemeyi gördüğüm için bu kitaba şans vereceğim. O kadar güzel yazmışsın ki etkilenmemek elde değil⭐.
Yecüc la Blanc ve Mecüc Tenebris
Yılın zortu olarak Quicksilver’ı seçmiştim ama bu kitap da o seviyeye çıktı (hatta epey bir geçti). Ben uzattıkça uzatan biriyimdir, o yüzden uzun ve bol gömmeli bir inceleme olacaktır. Ben de korkuyorum aslında çünkü ÇOK uzun olacak gibi ama hadi bakalım.
Klasik uyarımızı da verelim: Spoiler içerir.
Baştan sıralamayı da yapalım yoksa ben eminim, konudan konuya atlayıp her şeyi birbirine karıştıracağım.
1- Dünya kurulumu
2- Karakterler
3- Olay örgüsü
4- Mantık hataları, saçmalıklar
5- Kitapta kadınların yeri
6- Yazarın anlatımı, yazım yanlışları ve göremediğimiz editörlük
7- Nevernight: Kuzgunun Gölgesi ile karşılaştırma
(EDIT: İncelemeyi bitirmiş Irmak olarak geldim. AŞIRI uzun oldu, şu anda da bunu tekrardan okuyup düzenleyecek sabra sahip değilim. Herhangi bir yerde herhangi bir hata varsa kusura bakmayın ^_____^.)
DÜNYA KURULUMU:
Kitabın kendine ait bir dünyası var ama yazar bunu önce bir iskelet oluşturup, üzerine düşünüp, yavaş yavaş planlayıp oluşturmaktansa aşure yapar gibi canı ne istediyse atmış içine. Aşurenin içinde nar da fındık da fasulye de bulunur ya; insan arada bir durur, “Bu aşure ne garip yiyecek, nar ve fasulyenin birbiriyle ne alakası var ya?” diye düşünür. Bu dünya hakkında edindiğiniz her bilgide de aynı şeyi düşünüyorsunuz. Ama arada bir fark var: Aşurede bir şekilde uyum yakalanmış, bu dünyada ise öyle bir uyumsuzluk var ki akıllara zarar.
Ethernia diye bir krallıkta geçiyor olaylar, bir harita da konulmuş ama tamamen gereksiz. Bir kere bile dönüp bakmama gerek kalmadı. Öyle karışık, çok büyük bir krallık da değil ki. Düzgünce de anlatılmıyor.
Ama asıl sorunlar suikastçı akademilerinden bahsedilmesiyle başlıyor. Darkstalkers ve Raven diye iki akademi var, bunlar krallığa çalışıyor. Görevlendiriliyor, hainleri bulup öldürüyorlar. Bu
Selyx
Oha çok uzun bu inceleme. Neyse işimi bitirip öyle okuyayım bari 😔