İnsan bir birlik ve bütünlük kazandıktan sonra mutluluğu hissetmeyi ve zorluklarla başa çıkmayı öğrenir. Yaratılış itibariyle hem mutluluğa hem de sefalete karşı eğilimlidir zaten.
Yavrularınıza , doğumlarından itibaren hayatın zevklerinden istifade etmelerini temin edin ; bir gün gelir de Tanrı ruhlarını alırsa , hayatın zevkini hiç tatmadan ölüp gitmesinler.
Ancak sizde inattan fazla bir kararlığı görürlerse vazgeçerler ve bir daha böyle bir girişimde bulunmazlar. İsteklerini ağlayarak elde etmeye alışmış bir çocuk bu huyundan ancak böyle vazgeçirilebilir ve bir acı onu zorunlu bırakmadıkça gözyaşı dökmez.
İçinde yaşadı toplumda "kendi yeri" için yaratılan bir parça (insan) oradan çıkarılırsa artık hiçbir işe yaramaz. Eğitim ,kaderin ve anne-baba eğilimlerinin uyum sağladığı oranda yararlıdır.