Belki demek umut, keşke demek pişmanlıktır.
Keşke hiç sevmeseydim seni dediğini, belki bir gün gelir diye bekletir hayat insanı.
Hayat pişmanlık ile umut arasında geçen, kısa gibi görünüp, çok uzun gibi hissettiren bir zaman dilimidir. Hayata tutunmak ile ölüm arasında gider gelir insan. Yoruldum der uzanırsın yatağına, bir güneş ile uyanırsın sabahına. Öldüm der yıkılırsın kenara, çok geçmeden dirilirsin akşamına. Belkiler kaçarken, keşkeler kovalar durur insanı. Ne karanlıklar gizler seni içinde, nede bir aydınlık tutar seni zinde.