Tabiat kanunlarına göre insanlar daima bütün yeniliklere karşı gelirler. Ama bu uzun sürmez. Çünkü önemli olan, hayatın aldığı biçim değil, hayatın kendisidir.
Göğsüne oturan o kurşun gülle kaybolmamış, sadece küçülmüş, bir tesbih tanesi kadar olmuştu. Artık pekala onunla yaşayabilirdi.Zaten kalbinde büyük bir gülle taşıyan biricik insan değildi.
"-Hepimiz öleceğiz... Varalım ölelim!.."
İnsan için ne yaşayabileceği ne de ölebileceği bir çağ gelince yakınma neye yarardı? Evet, ne yaşayabilir ne ölebilir, ancak toprağa çakılan bir direk gibi çürüyebilirdi.