Şiiremeftun
@Selenofilbiri
Acizane fikirlerimi ve naçizane şiirlerimi yazıyorum.
Şiirlerim: antoloji.com/siire-meftun
Hemşire
Lisans
141 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Mesele, ümitsizlik aklına düştüğünde güneşin gözlerine değmesi.
Bu kez daha ileriyi görebilmek ümidiyle,
güneşi karşıma alıp yazmaya karar verdim. Ne yazacağımı, yahut ne anlatacağımı bilmiyorum.Soracaklarım kuluçka döneminde henüz. Bulutlu gözlerle yazmak gereğince mantıklı. Gözlerimi terk edeceği yok madem yaşların: Yazmalıyım. Benim cesaretimi toplayıp derdimi anlatacağım yok madem kimseye: Sayfalara fısıldamalıyım. Bir uçurum varsa her zamanki gibi en dibine gidip, düşmeden dönmeyi başarmalıyım. Güneş batana dek yazacağım bugün. Ne olursa; ümitlerimi, kuytu köşede itilmiş hayallerimi, kalbime iyi gelen bir tebessümü belki...Ölümü hatırlıyorum böyle zamanlarda. Dolacak bir bahane arıyor gözlerim.Taşacak bir kağıt arıyor sözlerim. Beni öldürecek olan kendimi suçlu zannedişlerim.
Gitsem şimdi kahretmem, ama özlerim. Kalsam, isyan etmem, derdimi içime gömerim.
Bulutlar dondursa güneşe bakan gözlemi, yahut soldursa çiçekleri, beklerim, gelip yeniden gözlerime değmesini. Nasılsa mesele, güneşin gözlerime değmesi...
Ben küçük bi kızım düşleri rengarenk çiçeklerle
Eteği pembe, süslü dantellerle bezeli
Ben hayal kurmak için var olan
Bu dünyayı gözyaşı ile yakıp kahkahası ile huzura kavuşturan
Hayal kurmayı hayat gayesi sayan ben
Öğrendim olacak şeylerin hayalini kurmayı
Ve olsun diye çabalamayı
Ve ödün vermeyi rahattan
Ve koca yılları ödünç saymayı
İnsan hiç yağmur damlasının peşinden koşar mı?
Kalır mı sukünette, yas çeker gibi
Özleme aşk olmaz sanarsın
Sonra özlemin verdiği kalp sancısı ile sınanırsın
Benim özlemim, hayalim dağ gibi
Kalbim sevdayı taşır da özlem taşacak gibi
Ölmek ölüm gelene kadar zor
Sevda başa gelmeden hor
Kıyamet gelmeden koşmayı öğrenmeli...
#şiiremeftun
Ey ruhuma şifa
Kalbimi avuçları içinde koruyan
Her bahara daha güzel kavuşturan
Gönlüme şiir, bahçeme güneş
Zaman geçsin huzur kalsın...
Hayat, gökyüzüne bakamayacak kadar alıkoydu ruhumu.
Öyle ki; yazmaya nefes alamadım
Kazmaya ruhumun pasını
Kıştan kalma yas perdesini açmayı
Unuttum ruhumu bi mısra ile sarmayı
Üşüdüm ama unutmadım küllerimi atmayı
İçimde büyüyen nihayet bahara kavuştu
Ben güneşten mahrum bırakmam
Ruhuma hayat olan toprakları
Ve içinde solmasını istemediğim çiçekli bağı...