Ve sen sonunda bir gün çıkar gelirsin diye,
Çok şeyin adı küçük yazıldı;
Silinmez anlar vardır,
Karşı konmaz özlemler,
Ben şimdi ne istediğimi de bilmeden artık
Bağırıp duruyorum ya, şurda,
Sen yaz sonunu ilan eden güzel keten,
Güneşten yırtılmış caz, sen!"
Her kâğıt parçası kendini kitap zanneder
Kelebek mum ışığını afitap zanneder
Benlik mayasıyla mayalanmışsa bir kişi
Mayası kabardıkça kendini Rab zanneder.
Güneş hâlâ batıdan doğmuyor; yine şükür
Alttan ateş, üstten taş yağmıyor; yine şükür
Küfranı nimet olduk, bu iğrenç hâlimizle
Hava, su, ekmek bizi boğmuyor; yine şükür...