Selin
@SelinOrman
18 okur puanı
Nisan 2021 tarihinde katıldı
İşte en uğursuz en korkunç saati gecenin,
Bu saatte açılır mezarları ölülerin Cehennemin soluğu indi sarar dünyayı
Sıcak sıcak kan içebilirim bu saatte
Öyle korkunç şeyler yapabilirim ki
Tüyler ürpertir gündüz gözüyle görülmesi.
Reklam
Dorian Grey
O kadar güzel bir kitaptı ki... Elimden bırakamadım. Hatta kitabın ortalarında acayip gerilimli bir hal almaya başladı. Oscar Wilde’ın kitapta kullandığı benzetmeler ve yaptığı betimlemeler olay yerlerini daha iyi kafamda canlandırmamı sağladı. Kitabın sonunda Dorian Grey kendi içinde yaptığı monologlarda, her şeyin sorumlusunun kendi portresi olduğunu söylüyordu; oysa bence Lord Henry’den kaynaklanıyor. Her zaman Dorian’ı kötü etkilediğini düşünüyorum. Ona kötü örnek oluyordu, gerek düşünceleriyle. Mesela Sibyl Vane öldüğü zamanda bile diyor ki: “ Bu olayda gerçekte olan nedir? Biri sana olan aşkından kendini öldürdü. Keşke böyle bir şey benim de başıma gelseydi. O zaman hayatım boyunca aşka aşık kalırdım.” diyor. Bu cümle de Dorian’ın yaşanandan duyduğu suçluluğu azaltıyor. Onun iyiliğini isteyen kişi hep Basil’di, ama bu hikayede de yalan o oldu. Çünkü artık işler çığrından çıkmıştı.
Müzik beni romantikleştiriyor. Piyanistlere taparcasına aşık olmuşluğum vardır; hatta Henry’nin dediğine göre aynı anda ikisine birden. Bu piyanistlerde ne var bilmiyorum.
Kitabın içinde çok fazla psikolojik çözümleme var; tarzını biraz Kafka’ya benzettim. Hatta kitapta “ Bugün bir böcek gibi uyandım.” kelimesi vardı, hatta Kafka’nın etkilendiğini düşünüyorum. Baş karakter o kadar çok kendisinden tiksiniyor ve nefret ediyor ki, bu nefretini sürekli başkalarından çıkarıyor. Kendini bir yandan üst görüyor ama bir yandan da yeraltına gömüyor. Kendi düşüncelerinde kayboluyor aslında. Bir yandan onlar gibi olmayı istiyor, bir yandan da onlara saydırıyor. Ve işin en içler acısı tarafı da bu baş karakter kendisine o kadar değer vermiyor ki, adını bile öğrenemiyoruz.
Reklam