Doğa insanoğluna o kadar derin bir sempati duyuyor ki birimiz haklı bir nedenden ötürü kederlendiğinde güneş parlaklığını yitiriyor, rüzgar insancıl seslerle uğulduyor, bulutlardan gözyaşları yağıyor, ağaçlar yazın ortasında yapraklarını döküp yas tutuyor. Benim aklım da doğanın bir parçası değil mi? Ben de bir parça da olsa yapraktan ve topraktan değil miyim?
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Kişi, hayatı bilgece, yani aceleye getirmeden yaşadığı zaman, yalnızca yüce ve kıymetli şeylerin kalıcı ve kesin bir varoluşa sahip olduğunun, önemsiz korkuları ve hazlarının da gerçekliğin gölgesinden ibaret olduğunun bilincine varır.
Artık ilahi güçlere değil modaya tapıyoruz. O ise, katiyen sorgulanmayan bir otoriteyle iplik eğiriyor, örgü örüyor ve kumaş kesiyor.