"Bir gücü israf etmenin inanılmaz tablosu," diye düşünüyor yoksul insanların ulaşamayacağı şeylerle karşılaştığındaki duydukları imrenme duygusuyla. "Abartı ve israf," diyordu kendi kendine, "her ikisini de yapabilirsin, çünkü gençsin."
Keşke bir kez de olsa yaşayabilsem bunu! Keşke her defasında yaşamın o disiplinli ritmine bilinçli olmanın milimetrik hesaplarına takılıp kalmasam! Ve her gün yeniden başlayabilmek, her zaman daha bilinçli, daha korkakça, daha ayık, daha fazla hayal kırıklığına uğramış bir şekilde, belki de başkalarına ya da uzaktan bakana anlık bir canlılık ve tutku yanılsaması yaşatan bu tempoda. Kimse bunun o hayat olmadığını bilmiyor! İyi ki de bilmiyor.