Ben yine bu gece
hiç olmadığı kadar üşüyorum , hemde hiç olmadığı kadar. Bazen hayat yoluna girdi derken aslında kendimin yoldan çıktığını fark edemiyorum. Bazı şeyler hep yanlış anlaşılıyor ya da bazı şeyler hep anlaşılmıyor. Bundan mıdır bunca tantana bilemiyorum, aslında biliyorum da kendimle konuşmaya cesaret edemiyorum. Nedendir bilinmez birine en ihtiyacım olduğu zaman ‘’bana düşmez.’’ Diyip kenara çekiliyor. ‘’sana düşsün diye sana anlatıyorum.’’ Diyemiyorum. Benim hayatım hep böyle geçti, tam her şey yoluna girdi dedim, yoldan çıktığımı fark ettim. Nasılsa oradadır gideyim başımı omzuna koyayım biraz dinleneyim dedim, başımı kaldırdığımda göremedim. Hayat oyununu hep aynı oynadı bana, ben de her defasında inandım bir daha oynamayacağına. Lafın özü ; hayat her zaman hayat. İster aynı yerden kırsın ister farklı yerden. Ama dilerim ki kimse defalarca,defalarca kırıldığı yerden kırılmasın. Neden biliyor musunuz? Çünkü inceldiği yerden kopmuyor. İnceldiği yerden öldürüyor.