Bir defasında çarkın dişlisinin durduğunu, bu karşı konulmaz gidişte bir kez, yalnızca bir kez, rastlantının, şansın bir şeyleri değiştirmiş olduğunu öğrenebilirdim. Bir kez! Bu bana yeterdi sanırım. Gerisini kalbim hallederdi.
Aslında ruhumun hiç olmadığını, hiçbir insani duyguya sahip olmadığımı, hatta insanın ruhunu esirgeyen ahlak ilkelerinden bile yoksun olduğumu söylüyordu.