Ah o ‘fakat’ ve ‘ama’ların içine saklanan binde bir olasılıkların baştan çıkarıcı albenisi ! Ah o aklımızı çelen küçük olasılıkların peşinde sürüklenirken esir olduğumuz duygu karmaşası! Ah bazen sonunda pişmanlıktan kıvranarak andığımız ‘ya öyleyse?’ yolculuklarımızın yüksek bedelleri! Fakat ya değilse?
Çünkü insanın insana ettiği zulmün en büyüğünü gören yürek o an iflas etmiştir. Ümidin bittiği andır o an. Ve insan bu manzarayı gördükten sonra bir daha asla aynı insan olamayacağını çok iyi anlamıştır.
Cihânı cehennem, hayatlarımızı bedbaht kılan bizzat bizleriz. Biz kendi kendimizin düşmanıyız Valideciğim. İnsan denen aklı yüce mahlûkat, maalesef şeytandan hain, akbabadan beter cellattan acımasızdır.