Kuş Koysunlar Yoluna - Nilgün Marmara
Bir karga bir kediyi öldüresiye bir oyuna davet ediyordu.
Hep böyle mi bu?
Bir şeyden kaçıyorum bir şeyden, kendimi bulamıyorum dönüp gelip kendime yerleşemiyorum, kendimi bir yer edinemiyorum, kendime bir yer...
Kafatasımın içini, bir küçük huzur adına
aynalarla kaplattım, ölü ben'im kendini izlesin her yandan, o tuhaf sır içinden!
Paniğini kukla yapmış hasta bir çocuğum ben.
Oyuncağı panik olan sayın yalnızlık kendi kendine nasıl da eğlenir.
Niye izin vermiyorsun yoluna kuş konmasına
niye izin vermiyorum yoluma kuş konmasına
niye kimseler izin vermez yollarıma kuş konmasına?
"Öyle güzelsin ki kuş koysunlar yoluna" bir çocuk demiş.
Son zamanlarda bir şey keşfettim. Gerçek dostlarımız iyi günümüzde yanımızda olanlar. Hep iyiliğimizi isteyen, başarılarımıza sevinenler. Sahte dostlarımız ise sadece zor zamanlarda ortaya çıkanlar, yüzlerinde hep aynı üzgün ifade, güya 'dayanışma' göstererek, oysa asıl yaptıkları ıstırabımız üzerinden kendi sefil yaşamlarını katlanır kılmak.