Kollarım açık, yalnız başıma duruyorum.
Kahraman değilim ve taştan yapılmış da değilim.
Doğru ya da yanlış, kesin olarak söyleyemem.
Cennetin yanlış tarafındayım ve doğru tarafında cehennemin.
Anlamadı insan, tutuklu kaldı, zorladı.
Kuşlar gibi göçemedi.
Esir kaldı kendi kalbinde, başka bedenlerde.
Sahiplenmenin en kötü sığınma şekli olduğunu anlamadan zavallı bir hasta oldu.
Yitirilmiş kentlerde bıraktığım kendimi aramam bunca yıl sonra, sonra aranılacak bir ben daha bırakarak kentin kapılarından çıkmam....bulmak, yitirmekten büyük... yitirmem nakkaş olduğumda...bulmam nakkaşlığımdan.