Semanur Kamiloğlu
@SemanurKamiloglu
21 okur puanı
Şubat 2020 tarihinde katıldı
"...,Bence biz kör olmadık, biz zaten kördük, Gören körler mi, Gördüğü halde görmeyen körler."
...,Bizim elimizden gelebilecek tek mucize yaşamaya devam etmektir, hayatın kırılganlığını her gün korumaktır, sanki hayatın kendisi körmüş gibi, ne yöne gideceğini bilmeyen hayatmış gibi, belki de doğrudur bu, ne yöne gideceğini gerçekten bilmiyordur, bize aklımızı verdikten sonra kendini bizim ellerimize teslim etmiştir, oysa baksanıza onu ne hale getirdik biz,...
Sevgili José Saramago'dan okuduğum ikinci kitap olsa da beni yazarla tanıştıran, özgün diline alışmamı sağlayan ilk kitabı Körlük oldu, zira bundan önce minicik Bilinmeyen Adanın Öyküsü'nü okumuştum ve bir çırpıda bittiğinden kendi içinde doyuma ulaşan bir eser olsa da ben okumaya doyamamıştım ki eminim bu anlaşılabilecek bir durumdur :))
Öncelikle birçok yorumda gördüğüm ve kitap hakkında konuştuğum kişilerin de hemen hemen hepsinin bahsini açtığı meşhur anlatı biçiminden bahsetmek istiyorum: virgül, virgül, virgül, bu diyalog hangi karaktere ait, virgül, virgül... Okuyucuların alışma süresine ihtiyaç duymalarına neden olan bu özgünlük kimi zaman onları sinirlendirmeyi de başarmış çünkü bazen iki sayfa sonra bulunan cümle sonlandırıcıya, noktaya, gelene kadar bölünmeden ve yüzde yüz dikkatle okumayı gerektiren bir hal alan, farklılığı bize hissettiren bu durum, ara sıra aynı cümleleri tekrar tekrar okumama neden olsa da düz yazı okumayı sevdiğim için benim şikayetçi kesim arasında bulunmama neden olmadı :))
Şimdi teknik konular bir yana kitapla aynı şeye odaklanıp Körlük'ün biraz da özüne değinmek istiyorum. Hayal dünyamızın sınırlarını biraz zorlayarak bir düşünelim, kabul ediyorum kitabı okuyanlar için çok daha kolay olacak hayal etmek, neresi olduğu pek de önemli olmayan, zamanın öyle böyle geçtiği bir yerde, görünürde herhangi bir somut neden de barındırmayan bir körlük salgını baş göstersin, şu an gözümüzde canlandırmak kolay oldu hadi biraz zorlaştıralım, bu körlük bizim bildiğimiz şekilde, insanları sonsuz bir karanlık içinde bırakan bir körlük olmasın da uçsuz bucaksız bir süt denizinin içinde boğuluyormuş hissi veren bembeyaz bir körlük olsun, alışılmışın çok dışında bir durum, bu körlük nerede başladıysa artık oranın başındaki hükümet kendi
