Sonra kendime sordum: Neden bu güzellik? Dans neden güzeldir? Yanıt: Çünkü özgürlükten arınmış harekettir dans, çünkü dansın bütün anlamı, derininde tam da mutlak, estetik itaat olmasında, özgürlüğün var olmadığı ideali temsil etmesindedir. Bu yüzden, eğer atalarımızın da yaşamlarının en coşkulu anlarında (dinsel ayinlerde, askeri geçit törenle-rinde) kendilerini dansa bıraktıkları doğruysa, bunun tek bir anlamı vardır: Özgürlükten kurtulma güdüsü en eski çağlardan beri insanın organik özü olagelmiştir ve biz de bugünkü yaşamımızda bunu yalnızca bilinçli olarak...
Ümitsizliğe talim eden ve kendini kabul eden cesetleriz; kendimize rağmen hayatta kalırız ve yalnızca yararsız bir formaliteyi yerine getirmek için ölürüz: Sanki hayatımız, sadece ondan kurtulabileceğimiz anı ileri atmamıza bağlıymış gibi…
Kendini ortadan kaldırmayı hiç tasarlamamış; ipin, kurşunun, zehirin ya da denizin yardımına başvurabileceğini hiç hissetmemiş kişi, aşağılık bir kürek mahkumudur; ya da evrenin leşi üzerinde sürünen bir solucan.
Her insan derinliklerinin zararına ilerler; her insan kendinden kaçan bir mistiktir: Yeryüzü, varılamayan hidayetler ve ayaklar altına alınmış sırlarla doludur.