Ben iplik eğiricisiydim, dokumacı değil, ama zamanla dokumayı öğrendim.
Sayfa 146
Annem insanın kendi kendine acımasına neden olan o suçluluk duygusunu öğretmişti bana, hayatımın büyük bir bölümünde bu duyguyu hep yaşadım. Çocukça ve yanlış olduğunu bildiğim için bu duyguyla savaştımsa da o gerginlik ve baskı altında çocuklaşmak, yanlış yapmak, tekrar bu duyguya yenik düşmek çok kolaydı.
Sayfa 140
... yattığı yerden düşündü durdu ve bu adaletsizliğe bir türlü akıl sır erdiremedi.
Sayfa 139
Zihnim ışık yansıtan su dolu bir kase gibiydi, kaseyi şu veya bu şekilde sallayınca yansımalar tavanda raks ediyor, ama bir türlü bir araya gelmiyordu ...
Sayfa 126