Evlilikte huzur ve mutluluk, bir olmaktan geçer fakat bambaşka iki insanın bir araya gelmesi her alanda ve her konuda aynı olacakları anlamına gelmez. Birlik olmak, aynı olmak demek değildir çünkü.
Evliliğin içinde öğreniriz sabretmeyi, doğru sandığımız düşüncelerin zandan öteye geçmediğini, niyet okumanın anlamsızlığını, eşe karşı olmadığın gibi görünmenin mümkün olmadığını, anlaşmazlıklara tahammül etmek yerine irdelemek, incelemek, anlamak ve anlaşmaya niyet alarak evliliğin ruhuna dokunacağımızı fark ederiz.
İnsan...
En sevdiklerinin yokluğuna alışan o insan...
"Hayatta onsuz yaşayamam!" dediği sevdiklerinden dünya gözüyle ayrılan o insan, ölüme ve yokluğa alışırken; bir hayatı paylaştığı ve yıllarca aynı yastığa baş koyduğu kadına ve adama alışmasın mı?
Ve alışkanlık elbette artık hayatı rutine bağlar. Hayatının ritmi belli bir rutinde ilerler, bu hep böyledir çünkü.