Sema
@Semmap
“Devam et,” dedim. “Burada ağaç yaprakları sana seslenecek, kayalar sana gülümseyecek, nehir seni selamlayacak. Burada fakirlik de yok zenginlik de; keder de yok acı da; kin de nefret de… Burada herkes ölümde eşitliği buluyor.” “Buranın adı ne?” diye sordu. “Gömülmeyenlerin ülkesi,” dedim.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Aşkımızın haberi çabucak yayıldı. Erkekler şaşkına döndü. Onların gözünde Li Qing’in o kadar memur oğlunu reddettikten sonra benden hoşlanması, birinin susamı karpuza tercih etmesi gibi bir şeydi. Kendilerini hiçbir şekilde benden aşağı görmedikleri için haksızlıktan yakınıyor, birbirlerine “güzel kızların dangalaklara kaldığını” fısıldıyorlardı. Kadınlara gelince, Li Qing’in isabetsiz seçimi onları çok eğlendiriyordu. Beni görünce mânâlı mânâlı gülümsüyor, olanlardan ders çıkarıyorlardı. “Armudun sapı üzümün çöpü dememek lâzım, şöyle böyle olsa yeter. Bak Li Qing’e. O kadar insanı geri çevirdi de ne oldu, kala kala bu eziğe kaldı.”
sanki onların dedikoduları şemsiye açmaya değmeyecek kadar ince bir yağmurmuş gibi.
Koltuklardaki VIP’lerden çıt çıkmıyordu. Lüks VIP süiti, koltuk bölgesini sessizliğe gömmüştü; zenginlik, gücün önündeki küçüklüğünü kabul ediyordu.
"Çünkü ağaçların dikilmesine yardım etmezseniz, gölgede oturmayı hak etmezsiniz."
