Sema
@Semmap
“Devam et,” dedim. “Burada ağaç yaprakları sana seslenecek, kayalar sana gülümseyecek, nehir seni selamlayacak. Burada fakirlik de yok zenginlik de; keder de yok acı da; kin de nefret de… Burada herkes ölümde eşitliği buluyor.” “Buranın adı ne?” diye sordu. “Gömülmeyenlerin ülkesi,” dedim.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ölüm bile zengine ölüm dediğim bir kitap oldu. Yazarın dili çok akıcı nasıl okuyup bitirdiğini anlamıyorsun. Birçok kısımda hayatı sorguluyorsun. Çindeki iğrenç politikatlar ve sonuçlarının etkilerini gösteriyor kitap. Bazen güldüm iskeletler baya komik insanlar. Okuyabilirsiniz farklı bir tarz kara komedi bile diyebiliriz sanırım. Tavsiyedir.
Aklımda kalanlardan anlatacağım spoiler içerir
İş arkadaşına ilanı aşk edip rezil olan zavallı adam ve daha istifasını vermeden onunla dalga geçen sözde yıllardır birlikte olduğu iş arkadaşları. İnanışmaz zalimce gelen ama çok doğru bir bölümdü. Bizim patron iş arkadaşı olmaz işin arkadaşı olur dışarıda da birbirinizi sallamazsınız sadece birlikte işinizi yaparsınız diyordu çok doğru diyormuş. Bir kutu götürmeyi bile yapmamak nasıl bir vefasızlık çok içime oturdu. Ayrıca bu kadın da ne kadar büyüleyici bir güzelmiş herkes ona aşık. Ama o bizim oğlanla evleniyor ve sonra onu terk ediyor. Ölümüne hiç üzülmedim. Kendisi de pişmandı zaten Yang Feiyi terk ettiği için. Öyle ya da böyle bütün tanıdıklarıyla öbür tarafta karşılaşması detayı çok iyiydi. Babasına çok üzüldüm ben. Trende bir kadın tuvalete gidiyor ve meğerse doğum yapıyormuş bebeğini tuvalete düşürüyor ve birden bağları kopuyor. Makascı bebeği buluyor ve göbek bağını kuyruk sanıyor daha sonra alıp bebeği evlat ediniyor. Bekar 22 yaşında bir adam. Nereden geldiği bilinmeyen bir bebeğe ömrünü adıyor. Bir dönem yurda bırakmak istiyor ama ertesi gün pişman olup gidip alıyor çok üzücüyfü. Yang Fei inanılmaz saf temiz bir karakter. Yaşadıkları çok üzücü, neredeyse hiç huzurlu anı yok. Daha sonra karısı aldatıyor bizim oğlanı ama hiç ses etmiyor yine iyi davranıyor. Babası oğluna yük olmamak için evi terk ediyor. Sonra babasını arama uğruna uğraşırken restoranda yangın çımıyor ve
Aşkımızın haberi çabucak yayıldı. Erkekler şaşkına döndü. Onların gözünde Li Qing’in o kadar memur oğlunu reddettikten sonra benden hoşlanması, birinin susamı karpuza tercih etmesi gibi bir şeydi. Kendilerini hiçbir şekilde benden aşağı görmedikleri için haksızlıktan yakınıyor, birbirlerine “güzel kızların dangalaklara kaldığını” fısıldıyorlardı. Kadınlara gelince, Li Qing’in isabetsiz seçimi onları çok eğlendiriyordu. Beni görünce mânâlı mânâlı gülümsüyor, olanlardan ders çıkarıyorlardı. “Armudun sapı üzümün çöpü dememek lâzım, şöyle böyle olsa yeter. Bak Li Qing’e. O kadar insanı geri çevirdi de ne oldu, kala kala bu eziğe kaldı.”
sanki onların dedikoduları şemsiye açmaya değmeyecek kadar ince bir yağmurmuş gibi.
Koltuklardaki VIP’lerden çıt çıkmıyordu. Lüks VIP süiti, koltuk bölgesini sessizliğe gömmüştü; zenginlik, gücün önündeki küçüklüğünü kabul ediyordu.