Akıl vermeyi hepimiz severiz, ama sadece bilmeye değmeyecek şeyleri öğretmeyi becerebiliriz.
Reklam
Sık sık kendi kibrimizden başka bir şey değildir bizi aldatan.
Aynı kitaplar okumadığımıza eminim, aynı duygularla okumadığımıza da eminim.
Sanırım her yaradılışta belli bir kötülüğe doğru eğilim vardır... doğal bir kusur, en iyi eğitim bile üstesinden gelemez.
Kitap 3 hikayeden oluşuyor.
İlk hikaye olan ‘Rahel Tanrı’yla hesaplaşıyor’ da Rahel adlı bir kadın Tanrı’ya yanlış yaparak başka putlara tapan çocuklarının yaptığı yanlışları affetmesi için Tanrı’ya kendi hayat hikayesini anlatıyor.
İkinci hikayede olan ‘ Üçüncü Güvercinin Hikâyesi’ ise Nuh’un gemisinde bulunan üçüncü bir güvercini, Nuh’un suların durumunu kontrol etmesi için göndermesini ve kuşun orada yaşanan kötülükleri görmesini konu ediniyor.
Üçüncü ve benim en etkilendiğim hikaye olan ‘Ölümsüz kardeşlerin Gözleri’ ise Virata isimli bir adamın bilmeden kardeşini öldürmesiyle başlıyor. Yaptığı bu adaletsizlik üzerine savaşçı kimliğini bir yana bırakıp adaletli bir insan olarak yaşamaya karar veriyor ama bu hiçte kolay değil. Her adaletli yaşadığını sandığı zaman bir olay yaşanıyor ve ne kadar adaletsizlik içinde olduğunun farkına varıyor daha sonra başka adaletli bir yaşama geçiyor. Sonu hep hüsran olan bu kendini arayış biçimi ve verdiği öğütler beni çok fazla etkiledi. Söylediklerinden, yaşadıklarından çok anlam çıkarttığım şeyler oldu.
Kesinlikle bir Stefan Zweig kitabı olduğunu belli ediyor. Mutlaka okumak için zaman ayırın.
Reklam