Sena intepe
@Sena_intepe
101 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Her yeni seri bitirdiğimizde o dünyadan ayrılışımızla oluşan anlık boşluk duygusuyla şunu söylemek isterim ki seri beklentilerimi karşılamadı. Normalde kitap yazmak yeterince zordur fakat farklı bir evren yaratmak yetenek ister. Yazarın yarattığı dünya her ne kadar güzel olsa da bu dünya hakkında edindiğimiz bilgiler çok kısıtlı. Yazarımız daha çok aşk üzerinden gitmiş. Ben son kitapta en azından bu kadar olmaz daha çok olay olur diye düşünüyordum. Sonuçta 4.kitabın sonunda bir sürü olay oldu. Fakat yine Vhalla ve Aldrik aşkı okuduk. İmparator ölmüş yerine hastalıklı zihniyete sahip bir deli geçmiş, Kuzey her an isyan çıkartmaya hazır, Doğu kendini koruyamadığı için savaşmayıp bu diktatöre bağlılıklarını sunmaya hazır ve Batı kendi iç sorunlarıyla uğraşmakta. Bunlardan zaten çok güzel konu çıkardı fakat hepsinde sadece dörder beşer sayfa bahsetmiş. Aşk kitabı okumak isteseydim zaten gider bir aşk kitabı okurdum.
Akıllarda cevaplanmayan bir yığın soru kaldı. Vi kimdi? Neden Vhalla’ya yardım etti? Neden Aldrik’in muhafazasını istedi? Ayrıca kitabın sonunda Elecia ikisi için de bol şans diledi aslında Vi o çocuklardan biri mi? Neden geçmişte? Ayrıca gelecekten geldiyse öbür geleceğin daha iyi olmayacağını nasıl biliyor? Vhalla’yı kurtaran Sehra değildi ve Vhalla’yı kurtaranın Vi olduğunu nasıl biliyor? Bilmiyorsa neden bilmiş bir şekilde gülümsedi? Kuzey’in bahsettiği güçler ne demek oluyor?...
Seri kötü değildi fakat bol aşk içeren ve bunlar gibi cevapsız olan sorulara sebep oluyor. Kitapta anlayamadığım bir şey de evli-mutlu-çocuklu algısı. Tamam mutlu olsunlar fakat hepsini bir araya getirdikleri zaman okuyucuya düşünecek ya da hayal kuracak hiçbir şey kalmıyor. Sonuçta yazar her şeyi yazmış.
Şunu da unutmamak gerek bu kitapta Vhalla’dan daha da nefret edeceksiniz.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
5.kitabını daha okumadım ama serinin en sevmediğim kitabı bu olabilir. Seri gittikçe saçmalıyor. Yazarın kitaba renk katan, herkesin sevdiği karakterleri sırf ana karakterler acı çeksin ve okuyucu onlara sempati duysun diye öldürmesi de bunun bir kanıtı.
Fantastik- macera kitabından çok aşk kitabına dönüştü. Kitabın içinde aşk olmasına asla karşı değilimdir fakat karakterlerin saçma kıskançlıkları, o vıcık aşk sözleri sonra birbirlerine küsüp tekrar barışmak için karşı tarafın kendini affettirme çabalarının kitabın olayının önüne geçmesi insanı boğmaya başlıyor. Yazar onların imkansız aşkını göstermeye çalışırken olaylardan sadece 3-4 sayfa bahsediyor. Böyle mükemmel bir konuya sahip kitabın daha maceralı olmasını beklerdim.
Aldrik’e gelirsek Vhalla’ya kendini affettirmeye çalışıyor onunla olmak istiyor fakat başka biriyle nişanlı olduğunu sürekli unutuyor. Vhalla’da yüz vermeyip zoru oynuyor sonra Prensin kardeşi Baldair hastalanınca hemen affediyor. Aldrik her ne kadar yaptıklarını telafi etmeye çalışsa da 3.kitabında o sözleri söyleyerek arkasında bir enkaz bıraktı. Vhalla’nın o sözlerden sonra Aldrik’i unutup kendi yoluna gitmesi gerekirdi. Ama maalesef kendisi o kadar zeki değil.
Yazarın bu kitapta yaptığı en güzel şey Victor’un zekasını göstermesi oldu. Her ne kadar kötü karakter olsa da aynı zamanda en samimi karakterdi. Ayrıca yazarın victor üzerinden ters köşe yapmasına gerek yoktu herkes her şeyi gayet net anlamıştı (Vhalla dışında herkes). Bütün bunlara rağmen hızlı ilerleyen, sürükleyici bir kitaptı. Umarım 5.kitap daha iyi olur ve diğer kitaplardaki kötü yanlarını telafi edebilir.
Yine kadın karakterin gereksiz kahramanlıklar yaparak biten 2.kitabın ardından olan olaylardan bahsediyor. Vhalla’nın bu gereksiz kahramanlıkları asla bitmiyor ve kitap boyunca sürüyor. Daha aptal ve şımarık bir hâl almaya başladı. Bir prensi istediği gibi kullanması çok saçma. Ayrıca eski Aldrik’in sadece kırıntıları kalmış. O savaş dehası, büyük büyücü Aldrik gitti ve yerine aptal bir aşık geldi en azından onların düşündüğü bu. Fakat ben aralarındaki şeyin aşk olduğunu asla düşünmüyorum. Aşk masum bir duygudur. Fakat onlar sürekli sana aşığım diyerek sanki kendilerini buna inandırmaya çalışıyorlar. Bunu dedikleri zamanlar bile sürekli birbirlerine zarar veriyorlar o yüzden bu aşktan çok kazanılmaya çalışılan bir ödül, kalbindeki yarayı kapatmak için ihtiyaç duyduğun bir yara bandı ya da bir tür saplantı. Ama asla aşk değil.
Yıllarca savaş eğitimleri alan bütün ömrünü buna adayan adamların daha 1 yıl bile eğitim almayan bir kızın elinde ölmeleri de baya komik bir olay. Vhalla’nın daha fazla abartıldığı diğer karakterlerin önemsizleştirildiği bir kitaptı.
Diğer benzer serilere göre 2.kitap daha farklı bir şekilde ilerliyor. Vhalla, Solaris İmparatorluğu’nun bir malı olarak Kuzey ile olan savaşta Güneylilerin yanında savaşmak zorunda bırakılıyor. Fakat Vhalla daha önce hiçbir savaşa katılmadığı için ve daha güçlerini kontrol etmeyi öğrenemediği için kitabın başlarında güçlerini kontrol etmesi için yaptığı antremanlardan bahsediyor.
Kitap çok güzel bir şekilde ilerlemesine rağmen karakterler gitgide daha da aptallaşmaya başlıyor. Yıllarca kütüphane çıraklığı yapan, o kadar kitaplar okuyan Vhalla’nın daha akıllı ve daha bilgili olmasını beklerdim. İlk kitapta daha zekiydi ama 2.kitapta daha kendini beğenmiş biri oldu. Gereksiz kıskançlıklara giriyor. Fritz’in ve Larel’in arkadaşlığına gereken değeri asla göstermiyor. Sürekli birilerinin ölümüne sebep oluyor. Küstah ve şımarık. Başkalarına sürekli ümit verip sonra sanki çok masummuş gibi üste çıkıyor. Yazarın kadın karakteri bu kadar itici yapmasına gerek olmadığını düşünüyorum. Kesinlikle daha güzel kurgulayabilirdi.
Hatta Sadece Vhalla değil Aldrik’i bile daha aptal bir karakter haline getirmiş. Ateşin Lordu’nun düştüğü durumlar ve eskisi kadar zeki olmayışı beni hayal kırıklığına uğrattı. Yazar sürekli herkesi geri plana atıp Vhalla’yı tanrıça gibi göstermeye çalışmış. Bunu yaparken de Aldrik gibi zeki bir karakteri geri plana atmaya çalışmış. Yine de tüm bunlara rağmen güzel ilerleyen ve merak uyandıran bir kitaptı.
Serinin ilk kitabı olarak konuya çok güzel başlangıç yapıldı. Kütüphaneci çırağı olan Vhalla’nın güçlerinin dışavurumuyla Veliaht Prens Aldrik’i kurtarışından sonra olaylar daha da ilginçleşmeye başlıyor. Sıradan insanlardan ve büyücülerden bahsediliyor. Sıradan insanlar, büyücülere ucube ve canavar gözüyle bakıyor o yüzden Vhalla kendisinin büyücü olduğuna
inanmak istemiyor. Fakat gücünü keşfetmesi için Prens Aldrik çabalamaktan asla vazgeçmiyor kitapta her ne kadar ‘tatlı dilli’ olarak geçse de gayet sivri dilli. İnsanları azarlamaya bayılan bir tip yine de sevimli bulduğum bir karakter. Kitap “Avatar:Son Hava Bükücü”yü hatırlattı bana. Oradaki gibi 4 element ve yüzyıllardır ortaya çıkmayan bir rüzgargüdücü. Avatar serisini sevenler için mükemmel bir kitap.
