Sevdaya dair söylenmiş bu kadar söz varken
Benim oturup sana şiir yazmam nereden baksam delilikti.
Ummana bir katre daha eklemek gibiydi.
Bilirdim; okyanus benden eksilmez, benden taşmazdı
Ama kalbim, göğüs kafesimi zorlayan o mülteci çocuk,
Sırf seni sevdi diye, durup dururken
Bu koca kainatı tek bir “Ol!” emri ile yaratan Rabbine isyan edecek kadar cüretkardı.
Elimi tutuyorsun, sanki bir kuşun kanadı kırılmış da
onu toprağa gömecekmişiz gibi.
Öyle mahzun, öyle iklimsiz.
İçimdeki bütün ipler senin düğümlerine emanet,
çözme beni,
bırak bu kış da böyle düğüm düğüm geçsin.
…