(...) Yavaş yavaş güveni azalıyordu. İnsanın tek başına olduğu ve hiç kimseyle konuşmadığı zaman bir şeye inanması çok zordur. İşte tam da o dönemde Drago, insanların birbirlerinden her zaman uzakta olduklarını fark etti. Birisi acı çektiğinde sadece kendi acısı oluyor, hiç kimse o acıyı biraz olsun dindiremiyordu; bir insan acı çektiğinde duydukları sevgi ne denli büyük olursa olsun, diğerlerinin bu yüzden acı çekmediklerini ve yaşamdaki işte bu durumun oluşturduğunu fark etti.