Şu bir gerçektir ki kim ölümü çokça anarsa,az bir dünyalığa razı olur. Kim de konuşmasının amel olarak kaydedileceğini bilirse,kendisine fayda vermeyecek şeylerde pek az konuşur.
“Müminin dili kalbinin arkasındadır. Bir şey konuşmak istediği zaman önce onu kalbiyle düşünür. Sonra onu diline döker. Münafığın dili ise kalbinin önündedir. Bir şey kastettiğinde onu diline döker, kalbiyle düşünmez.”