“Her insanın çalabileceği hiç değilse bir kapı olmalıdır. İnsanın ne yapıp edip başvuracak bir yerinin bulunması gereken zamanlar oluyor.”
Dostoyevski bu sözüyle, insanın en zor anında sığınabileceği bir limanının olması gerektiğini anlatıyor. Hayatta öyle anlar vardır ki insanın dayanacak gücü kalmaz, yolunu kaybeder, çaresiz kalır. İşte böyle zamanlarda "çalabileceğim bir kapı var mı?" sorusu hayati önem taşır.
Bu kapı bir dost olabilir, bir aile büyüğü olabilir, bazen bir inanç veya değer bile olabilir. Önemli olan, insanın yalnız olmadığını hissedeceği, "beni anlarlar" diyebileceği bir yerinin bulunmasıdır.
Cümlenin altında yatan asıl mesaj şu: İnsan yalnız yaşayamaz. En güçlü görünen insanın bile bir gün bir el uzatacak birine ihtiyacı olur. Ve asıl mesele, o ihtiyaç anında çalacak bir kapının var olduğunu bilmektir.