Bu nasıl bir çocuk. Hem hiç büyümüyor, terketmiyor beni, hemde yașamak arzumun önüne geçerek, varsa bütün geleceğimi açlıkla benden önce yașıyor, bitiriyor. Ve ben ulaștığım zamanlarda bana yașamak olarak yetecek bir nedne bulamıyorum. Onun bencillikle yașayıp botirdiği bir hayatla nasıl yapayım. Değersiz bulup sağa sola attığı kırıntıları bulup onararak(mesela memurlul ederek) yașıyorum...
O kadar derin anlamlar varki nerdeyse Zarifoğluna Așık olacam geçemiyorum bu sayfada. Bu sayfayı çok begendim her satırının altını çizip defalarca okumak okumak istiyorum