Normal bir zamanda kimsenin aklına o kadar yolu yayan gitmek gelmez. Ama o sabah hiçbir şey normal değildi. Ne ben, ne yol, ne insanlar ne de koşullar. Yürüdüm. Keyfimce...
Gelmemenin bir vakti yoktur. İnsan çoşkuyla beklerken ne kadar zaman geçerse, o büyük günün yaklaştığına o kadar inanır. Bir yıl mı geçmiş? Ne yapalım, dersiniz, hazırlanması en az bir yıl sürerdi zaten... İki yıl mı geçmiş? Gelmesinin eli kulağındadır.
"Başına gelene şaşırmayasın İsyan. Şunu kafana sok, kardeşin senin asla erişemeyeceğin bir üstünlüğe sahip."
"Neymiş o?" diye sordum.
"O, eski bir direnişçinin kardeşi; sen ise alt tarafı eski bir kaçakçının ağabeyisin."