Dünyanın tarih boyunca işgal üstüne işgalden başka bir şey görmemiş bir köşesinden geliyordum, bizzat kendi atalarım Akdeniz havzasının koca bir yarısını yüzyıllar boyunca ellerinde tutmuşlardı. Buna karşılık tiksindiğim bir şey varsa, o da ırkçılık, ayrımcılıktı. Babam Türk, annem Ermeni'ydi; felaketlerin ortasında el ele tutuşmalarını sağlayan, düşmanlığı beraberce reddetmeleriydi. Bu bana da miras kaldı. Vatanım bu işte. Nazilerden Fransa'yı değil, Almanya'yı işgal ettikleri gün nefret etmiştim. İlk Fransa'da, Rusya'da ya da benim memleketimde baş gösteremiş olsalardı da nefretim değişmezdi.
Öfkeliydim, kendime karşı öfkeliydim. Bana hep böyle olur. Kelimelerin tadını unutacak kadar uzun süre susarım ve birden bent yıkılır, içimde ne varsa, tuttuğum ne varsa boşaltırım, bitmez tükenmez bir gevezelik başlar; daha çenemi kapamadan pişman olmuşumdur bile.