Hamlet olsam "Sana çeyiz olarak bir bela armağan ediyorum" derdim. Değilim. Senin gördüğün ve seni gören ne'm varsa yakmak isterdim. Yüzümü ne yapardım oysa?
Az şekerli bir kahveyi içtiğinde bütün yol yorgunluklarından sıyrılan seyyahlar gibi onun da dünya dertleri bir nebze hafifler, gergin sinir tellerinin üzerine bir sükunet iner, kederleri bir anda yumuşar, hafifler, gerçekliğini yitirirdi.